Στις πρώτες διαπλεύσεις υδάτινων στοιχείων που έκανε ο άνθρωπος χρησιμοποίησε κάποιο είδος κουπιού ως μέσο πρόωσης. Αρχικά μόνος του και στη συνέχεια ομαδικά, κατάφερε να αυξήσει την ταχύτητα του πλεούμενου με την προσθήκη περισσότερων και μεγαλύτερων κουπιών. Το πανί είναι το άλλο ιστορικό μέσω πρόωσης που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για πάνω από τριάντα αιώνες. Αρχικά ήταν υποτυπώδες και το χρησιμοποιούσε μόνο σε πολύ ευνοϊκές συνθήκες. Σταδιακά, όμως, το προσάρμοσε στις τοπικές συνθήκες των ανέμων και της ναυσιπλοΐας, για να είναι πιο αποτελεσματικό.
Στην πέμπτη ενότητα του μουσείου γίνεται ιδιαίτερη παρουσίαση αυτών των δύο μέσων πρόωσης. Είναι τα μέσα που καθόρισαν τη μορφή και την κατασκευή των πλοίων σε όλες τις ιστορικές περιόδους, πριν από τις εγκαταστάσεις των μηχανών τον 19ο και 20ό αιώνα. Παρουσιάζονται, ακόμη, τα εργαλεία του ιστιοράφτη και του αρμαδούρου και γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στους μακαράδες και στα παλάγκα, που ήταν οι βασικοί μηχανισμοί σε όλα τα ιστιοφόρα. Επίσης, γίνεται παρουσίαση του πηδαλίου, του σημαντικότερου ίσως εξοπλισμού που είχαν τα καράβια παλιότερα, για τη μετακίνηση και την ασφάλειά τους.
Στην αίθουσα για τα παραδοσιακά μέσα πρόωσης εκτίθεται και η σκαμπαβία «Λου-λού», μία μικρή κωπήλατη βάρκα. Επίσης, ο υδραίικος βαρκαλάς «Ευαγγελίστρια» και η κουρίτα “Μαργαρίτα” είναι αναρτημένα από την οροφή της αίθουσας.
